كلاغ کوچک آرزو كرد كه آواز بخواند
كويرکوچک آرزو كرد که باران ببارد
گنجشك كوچك آرزو كرد به ريزش ديوانه بار باران گوش دهد
اسب سياه كوچك آرزو كرد در جنگل بميرد
انسان بزرگ بود:
تمام ارزوهاي جهان را خواست
و
خداوند
گل سرخی به او هدیه داد
.
.
.
.
.
.
.
.
به عبادالله فضلی شاعر
صف نان را رعايت نمي كند
بچه هايش را به پارك نمي برد
و بي اعتنا
از كنار لاشه سگي كه زير چرخي رفته است ،رد مي شود
يادش رفته است به گل هاي باغچه آب دهد
يادش رفته است به زن همسايه سلام كند
يادش رفته است در ختم مادربزرگ شركت كند
يادش رفته است به آرمان بزرگ بينديشد
.
يادش رفته است زماني عاشق بوده است
يادش رفته است زماني شاعر بوده است.
.
به الهام .ش. هنرمند
آذر ماه. لتر.رامسراو ندارد یار ُبی یار چگونه بوزا؟
شعرم را خودم سرودن
- عشقم را خودم برگزيدن
- راهم را خودم انتخاب كردن
- و خواستن كه مال هيچ كس نبودن
- دنيا به اندازه بزرگتر
- آسمان به اندازه بلندتر
- و چشم هاي تو بارانی است
من ابر چشم های تو بودن
وتو از ابر چشم های من ..
..
.
.
.و چشم های تو بارانی است
- اما من آری من
- مي خواستم كه مال هيچ كس نبودن
- ترا به خاطر شعري كه گفته اند من گفته ام
ترا به خاطر عشقي كه گفته اند که من برگزيده ام
و راهي كه گفته اند که من رفته ام
که ملامت نمي كنند
باور نمي كني ؟
آينه که
هیچ گاه دروغ ؟؟؟؟؟
شعرم را خودم سرودن
عشقم را خودم برگزيدن
راهم را خودم انتخاب كردن
و از خاكي رستن كه از خون سياوش سرخ بودن.
.
.
.
.
آهوی کوهی در دشت چگونه دودا؟
او ندارد یار ُبی یار چگونه بوزا؟
شعرم را خودم سروده ام
- عشقم را خودم برگزيده ام
- راهم را خودم انتخاب كرده ام:
- مي خواستم كه مال هيچ كس نباشم
- دنيا به اندازه بزرگ
- آسمان به اندازه بلند
- و چشم هاي تو بارانی است
- اما من
- مي خواستم كه مال هيچ كس نباشم
- ترا به خاطر شعري كه گفته ام
ترا به خاطر عشقي كه برگزيده ام
و راهي كه رفته ام
ملامت نمي كنم
باور نمي كني ؟
آينه
هیچ گاه دروغ نمی گوید
شعرم را خودم سروده ام
عشقم را خودم برگزيده ام
راهم را خودم انتخاب كرده ام:
و از خاكي رسته ام كه از خون سياوش سرخ است
.
.
.
.
.
ادای دین به غزاله
کنار خیابان می نشیند
و رفت و آمد مردم را نگاه می کند
کودکی سکه ای می اندازد و او به آسمان می نگرد
می داند که هیچ کس عاشقش نمی شود
می داند که در سوز سرما
هیچ کس پالتویش را به او نخواهد داد
می داند که تنهاست
و روز تولدش یادش نمانده است
شب ها
گوشه دنجی پیدا کرده
دراز می کشد
و ستاره های اسمان را شماره می کند
می گویند:
او
ستاره ای را پیدا کرده است که مال هیچ کس نیست.
وقتي كه دخترم
در خواب مي خندد
مادرم ميگويد:
هيچ كس حرف نزند
او دارد با فرشته ها حرف مي زند
و من مي انديشم
جايي كه فرشته ها هستند
آدم ها بهتر است ساكت شوند.
وقتي كه دخترم در خواب اخم مي كند
مادرم مي گويد
او دارد با فرشته ها دعوا مي كند..
چه حرفا
كدام فرشته جرات كرده به دخترم چپ نگا كند
خدا مي داند كه دخترم ،كله چند تاشان را شكسته است.
و من مي انديشم:
بهترنيست كه بنشينند و مشكل شان را با گفتگو حل گنند؟
آيا صلح بهتر از جنگ نيست؟؟
آيا گل بهتر از گلوله نيست؟؟؟
وقتي كه دخترم در خواب مي خندد
مادرم مي خند د
فرشته ها هم
من نيز